„Woda morska zawiera około 0,05% wapnia. Ponieważ ogólna ilość wód na Ziemi wynosi prawie 1,37 109 km3, czyli 1,37 1018 ton, zawierają więc one około 700 bilionów ton wapnia (7 1014 t Ca). Wiele spośród organizmów morskich wytwarza ochronne pancerze krzemionkowe lub wapienne. Przeciętnie na powierzchni 1 km2, a do głębokości 200 m, w wodzie morskiej znajduje się około 5 ton wapnia w żywych organizmach, co przy 365 000 000 km2 powierzchni wód oceanicznych i morskich na Ziemi wynosi ogółem do 1,8 miliarda ton wapnia (1,8 1091 Ca). Stanowi to jednak zaledwie 0,00026%, wapnia zawartego w wodach kuli ziemskiej, lecz co roku część z tych organizmów, nie zjedzonych przez zwierzęta morskie, obumiera i opada na dno. Ich pancerze wapienne nie ulegają rozkładowi, gdyż odczyn wody morskiej jest zasadowy, wobec czego opadając na dno morza czy oceanu tworzą tam pokłady węglanujwapnia, który pod wpływem wysokiego ciśnienia wody z biegiem czasu staje się mniej lub bardziej zbitą skałą. W ten sposób powstały wapienie okresu triasowego, jurajskiego i kredowego.
Procesy wietrzenia skał i wymywania z nich wapnia trwają setki milionów lat. Już dziś ilość wapnia zawartego w węglanach wynosi ponad 70 000 bilionów ton (7 1018 t). Cala niemal kula ziemska jest otoczona grubym, na setki lub dziesiątki metrów, pancerzem węglanu wapnia, występującym na mniejszej lub większej głębokości. Ilość wapnia w osadowych skałach wapiennych jest w przybliżeniu 100 razy większa od ilości zawartej w wodach mórz i oceanów. Wskazuje na to bardzo długi czas trwania procesów krążenia wapnia w przyrodzie, są to jednak ilości jeszcze bardzo nieznaczne w porównaniu z zapasami wapnia w przyrodzie, jakie znajdują się w krzemianach i glinokrzemianach skał magmowych, tworzących skorupę ziemską.“(12)