„Poznawszy siebie, Goethe stopniowo stawał się zdrowszy; wspaniałe zdrowie nie opuszczało go prawie do końca jego długiego życia... Walczył on ze swoim słabym zdrowiem, ze swoją neurastenią i ze słabą psychiką nadzwyczaj uparcie i w sposób przemyślany... Ten wielki człowiek był jednym z niewielu, którzy, przeżywszy lat 82, nie wiedział nawet, co to znaczy niedołęstwo.
„A kiedy zmarł — wspomina Eckermann — i zdjęto z niego koszulę, aby go przebrać, okazało się, że jego 82letnie ciało było bardzo młode, świeże, a nawet piękne..."
Goethe w wieku 64 lat pisał w liście w związku ze śmiercią swego znajomego „Oto zmarł Z., ledwie dożywszy 75 lat. Co za nieszczęsne ludzkie stworzenia — nie mają odwagi, aby żyć dłużej..."
Lew Tołstoj przeżył 82 lata. Jego bardzo długie życie nie było przypadkowe. Żył on bardzo długo nie dlatego, iż wiódł życie hrabiego i ziemianina, życie zabezpieczone i dobrze urządzone. Oczywiście, częściowo pomogło mu to wszystko, ale jednocześnie w pewien sposób gubiło, tworząc cały szereg sprzeczności, które nadszarpywały jego nerwy i zdrowie. Jak wiadomo, właśnie te sprzeczności stały się przyczyną jego śmierci (wielki starzec, zerwawszy z jaśniepańskim życiem, wyszedł z domu i wkrótce w drodze zmarł).“(9)