„On jest zmieszany i napół wylękły, obcość tego przeżycia każe mu być powściągUwym, — oczywiście, że ją całuje, ale nie bez pewnej podejrzliwości. Co, na Boga, panna dE.pard. do której sam zwierzchnik oddziału smalił cholewki! — Nie, musimy już pójść do tamtych, — rzekł.
Tak. Ale teraz będzie wiedział, że ona myśli
o nim, ie ona — wręcz powiedziawszy — nic mogła go zapomnieć. Co on na to
Hm. Tak, o tem nigdy nie marzył nawet, ani odrobinki. I on przecież taki jej niegodny, on człowiek marny, — ubożuchne miejsce w biurze — żadnej przyszłości —
O, lecz ona dość posiadała sama. Nie chce powiedzieć nic więcej, lecz ma maleńką 6umkę, spadek od swej rodziny we Francji, a więc dar z nieba! Lecz
— jak gdyby chcąc pozostawić sobie furtkę otwartą
— mówi w końcu — Nie powinien był pan mię całować, jeśli mnie pan nie kocha. Och, jak mię głowa bob!
Gdy wchodzą znów do tamtych w pokoju, chłop wydaje się dość zaskoczonym, panna dEspard radzi sobie lepiej, być może — ponieważ jest zmuszona do tego, — ręką przysłania oczy i woła
— O, ile tu światła! Tak, proszę pani. znaleźliśmy Bcrtelsena dla pani, zaraz tu przyjdzie!
I Bertelsen przyszedł, opuścił swe towarzystwo, rzekł, i przyszedł. Jest podniecony i gadatliwy, nieco podpity, widać — nie przestawał bywać po kawiarniach od samego południa. Niezwłocznie zabrał się do panny dEspard i wyzyskał to, że się znali z sanatorjum. ów hrabia — to doprawdy nic dla niej, człowiek na brzegu mogiły, może nic należał nawet do szlachty.“(7)