„Dwaj żandarmi, nie pytając nas o dokumenty, w ogóle
0nic, popchnęli za ogrodzenie. Tu znów inni wpychają nas do murowanego domu. Mała izba zatłoczona ludźmi. Niewiarygodny smród. Za przewróconym stołem — ubikacja wprost na podłodze. Od kilkunastu godzin nie pozwolono nikomu stąd wychodzić. Pod brudnymi ścianami mężczyźni i jedna kobieta. Okno zakratowane. Przez rozbitą szybę wlatuje chłodne, cuchnące powietrze. Stanęłyśmy pośrodku izby na wolnym jeszcze miejscu. Moja towarzyszka uśmiecha się wymuszonym uśmiechem lalki.
— To jest nas teraz dwadzieścia troje — mówi stary, siwy chłop pod ścianą. — Ciekawe, co zrobią z nami.
— Zmiłuj się Matko Jedyna! Zmiłujcie się ludzie! Ja nie mogę umierać. Troje dzieci zostawiłam, po sól się wybrałam.
— Kobieto, powtarzasz to samo od kilku godzin — odzywa się młody mężczyzna, siedzący przy niej. — Nie możesz mówić o czym innym
— Zmiłujcie się ludzie, troje dzieci zostawiłam...
— Was też zabrano od strony lasu — pyta młody.
— Tak — odpowiada moja towarzyszka. — Od lasu.
— Pewnie nas rozstrzelają — spluwa stary. — To za partyzantów. Most wysadzili i jakieś tory.
— Zmiłujcie się ludzie, ja nie mogę umierać...
— Dużo poradzisz, że nie możesz — mruknął młody“(15)